Najczęściej wskazuje się: obsługę relacji między dużymi ośrodkami i węzłami przesiadkowymi (często w układzie międzywojewódzkim lub międzynarodowym); większą długość przejazdu; w analizie UTK średnia długość trasy przejazdu pasażerów w Polsce dla przewozów dalekobieżnych wynosiła ok. 240 km, a sama podróż może trwać kilka godzin; mniejszą liczbę postojów w relacji do długości trasy (większa „ekspresowość” oferty); wyższy standard taboru i usług (np. wagon restauracyjny/bar, Wi-Fi, miejscówki w wybranych kategoriach, strefy ciszy – zależnie od przewoźnika); szybsze połączenia; rzadsze kursy niż koleje regionalne — co kilka godzin; w części metodyk/statystyk jako „punktualne” traktuje się przyjazdy pociągów dalekobieżnych z opóźnieniem do 15 minut; częstsze stosowanie obowiązkowej rezerwacji miejsc w kategoriach premium (np. w Polsce w kategorii Express InterCity Premium).
W części krajów (np. w Skandynawii) w materiałach informacyjnych spotyka się równoległy, uproszczony podział na pociągi lokalne i dalekobieżne jako kategorie oferty, powiązane z typowymi relacjami i organizacją podróży.