Na gruncie koncepcji PLM zaproponowano podział cyfrowych bliźniaków na trzy kategorie: digital twin prototype (DTP), digital twin instance (DTI) oraz digital twin aggregate (DTA). Prototyp cyfrowy (DTP) opisuje projekt i planowany sposób działania obiektu, instancja bliźniaka (DTI) odnosi się do konkretnego egzemplarza w eksploatacji, natomiast bliźniak zagregowany (DTA) obejmuje zbiory danych z wielu instancji danego typu obiektów i służy do analiz flotowych oraz optymalizacji na poziomie systemowym.
Historia
W badaniach nad genezą koncepcji cyfrowego bliźniaka wskazuje się na związki z rozwojem wirtualnej produkcji (virtual manufacturing), modeli predykcyjnego sterowania (model predictive control) i technologii BIM. Już w latach 60. XX wieku NASA wykorzystywała naziemne odpowiedniki statków kosmicznych do odtwarzania warunków misji i analizowania możliwych scenariuszy postępowania, co współcześnie bywa interpretowane jako wczesne zastosowanie idei cyfrowego bliźniaka. W 1991 roku David Gelernter w książce Mirror Worlds przedstawił wizję „lustrzanych światów”, czyli cyfrowych odwzorowań złożonych systemów świata rzeczywistego, uważaną za jeden z ważnych etapów rozwoju współczesnego rozumienia cyfrowych bliźniaków.