Karapaks jest pomarańczowy do czerwonego, u samicy niski i wypłaszczony, u samca za oczami lekko wyniesiony w płat głowowy, w widoku bocznym z płytkim i szerokim wgłębieniem u bruzdy szyjnej. Dołki głowowe leżą bezpośrednio za oczami tylno-bocznymi, w przednich końcach płytkich bruzdek. Oczy przednio-środkowe są mniejsze od przednio-bocznych, położone w tej samej linii co one lub nieco powyżej nich. Rozstaw oczu przednio-środkowych równy jest ich średnicy u samca i ⅓ ich średnicy u samicy. Nadustek jest pod samymi oczami wklęśnięty, niżej zaś wypukły, lekko wystający. Część tułowiowa karapaksu samca ma niewyraźnie zaznaczoną listewkę przykrawędziową po bokach. Szczękoczułki są przysadziste, ku szczytom rozbieżne i zwężone, o długich i grubych pazurach jadowych. Bruzda szczękoczułka ma na przedniej i tylnej krawędzi po cztery równomiernie rozmieszczone i w kierunku odsiebnym coraz mniejsze ząbki. Powyżej szeregu ząbków przedniej krawędzi występuje duży ząb ze szczecinkami na szczycie nazywany mastidonem, w przeciwieństwie do Z. armata pozbawiony wyraźnego rozwidlenia. U samca występuje na szczękoczułku także duży, ku dołowi zwrócony ząb frontalny o stromo opadającej powierzchni grzbietowej. Z kolei tuż za szeregiem ząbków tylnej krawędzi położona jest na wewnętrznej stronie szczękoczułka listewka lub żeberko.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Zornella cultrigera · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.