Jezioro Anawatapta było rzekomo źródłem czterech wielkich rzek: Gangesu (Ganga) – wypływającego ze złotej bramy słonia na wschodnim krańcu jeziora. Sindhu (Indus) – opuszczającego jezioro przez srebrną bramę wołu na południowym brzegu. Vaksu (Amu-daria lub Oksus) – biorącego początek przez bramę konia na zachodzie. Sity (rzeka Tarym) – zaczynającego się przy bramie lwa na północnym brzegu.
Znaczenie religijne i historyczne Jezioro Anawatapta było uważane za obdarzone cudownymi mocami uzdrawiającymi, które miały usuwać ludzkie grzechy. Woda z jeziora była używana w królewskich ceremoniach konsekracyjnych, ponieważ wierzono, że obdarza ona władcę boskością. W III wieku p.n.e. cesarz Aśoka (268–235 p.n.e.) z dynastii Maurjów w Indiach kazał codziennie przynosić sobie wodę z jeziora do własnego użytku oraz jako dary dla swoich najbardziej uczonych wyznawców. Aśoka użył tej wody również do królewskiej konsekracji, wysyłając ją królowi Tissie ze Sri Lanki. Obaj królowie przyjęli tytuł Dewanampija (Umiłowany przez bogów).