Zofia Wojtas (ur. 6 maja 1958 w Żywcu) – była polska piłkarka, występująca na pozycji obrońcy, w latach 1984–1990 reprezentantka kraju.

Kariera klubowa Grę w piłkę nożną zaczynała na podwórku, na osiedlu Zabłocie, wraz ze starszymi braćmi, najczęściej jako bramkarka, która z czasem stała się jej ulubioną pozycją na boisku. W wieku kilkunastu lat napisała list do Czarnych Sosnowiec z prośbą o przyjęcie jej do zespołu, bowiem w jej rodzinnym Żywcu nie było drużyny kobiecej. Otrzymała wówczas odpowiedź odmowną ze względu na „ograniczone możliwości organizacyjne klubu”, jednak mając 20 lat – dzięki rekomendacji Zdzisławy Smaczek – mogła przyjeżdżać na treningi Czarnych, w latach 80. XX w. najsilniejszej i najlepiej zorganizowanej żeńskiej ekipie piłkarskiej w Polsce. W ich barwach zadebiutowała w spotkaniu z Telpodem Kraków, wchodząc w drugiej połowie na prawą pomoc i zdobywając bramkę. W sezonie 1979/80 wzięła udział w inauguracyjnej edycji oficjalnych mistrzostw Polski (rozegranych systemem ligowym, z fazą pucharową kończącą rywalizację), wywalczając złoty medal, po wygraniu 4:1 meczu finałowym przeciwko Checzy Gdynia. Po kilkunastu miesiącach, ze względów finansowych, rozpoczęła treningi z piłkarzami Koszarawy Żywiec, dojeżdżając do swojego klubu wyłącznie na mecze. W tym czasie pracowała w żywieckiej fabryce śrub.