Wilson przedstawił w nim strategiczne zagrożenie ze strony Niemiec i podkreślił idealistyczne cele stojące za udziałem Ameryki w wojnie. W latach 30. XX wieku opinia publiczna w USA zdecydowanie sprzeciwiła się takiemu stanowisku i z niepokojem podchodziła do idealistycznych wizji przekształcania świata poprzez wojnę sprawiedliwą. Przemówienie Roosevelta było bardziej skierowane do prostych uczuć patriotycznych, a nie do wzniosłych idei. Prezydent nawiązał jednak symbolicznie do wypowiedzenia wojny Niemcom przez jego poprzednika w 1917 roku: na wspólnym posiedzeniu Kongresu towarzyszyła mu Edith Bolling Wilson, wdowa po prezydencie Wilsonie.
thumb|Wrak USS „Arizona” płonący po ataku na Pearl Harbor Przyjęta przez Roosevelta „retoryka hańby” zyskała dodatkowy wydźwięk dzięki temu, że nawiązywała do schematu wcześniejszych narracji o wielkich amerykańskich porażkach. Bitwa nad Little Bighorn w 1876 roku i zatonięcie USS „Maine” w 1898 roku były źródłem gwałtownego oburzenia w kraju i determinacji do podjęcia walki z wrogiem. Klęski i niepowodzenia były za każdym razem przedstawiane jedynie jako punkt wyjścia do ostatecznego i pewnego zwycięstwa.