oraz weryfikację wiarygodności ubezpieczyciela, aby ograniczyć ryzyko szkód środowiskowych i problemów z pokryciem odpowiedzialności w razie wypadku. Ocena stanu technicznego – zalecane jest wymaganie klasyfikacji przez towarzystwa należące do International Association of Classification Societies (IACS), co ma wspierać ocenę zdatności jednostki do żeglugi przez ubezpieczycieli, państwa portu i innych interesariuszy. Monitorowanie AIS i anomalii śledzenia – w wytycznych wskazuje się na promowanie ciągłej emisji danych AIS zgodnie z SOLAS oraz dokumentowanie uzasadnionych wyłączeń, a także monitorowanie nieregularnych wzorców AIS; jako dobrą praktykę wskazywano też łączenie danych AIS z LRIT (Long Range Identification and Tracking) — globalny, satelitarny system identyfikacji i śledzenia statków dalekiego zasięgu, wprowadzony przez IMO w ramach konwencji SOLAS tam, gdzie interesariusze mają do niego dostęp. Kontrola przeładunków statek–statek – rekomenduje się wzmożony nadzór nad przeładunkami STS, w tym weryfikację zgodności z MARPOL i wymogami notyfikacji oraz podwyższoną staranność w rejonach podwyższonego ryzyka działalności nielegalnej lub manipulacji AIS. Transparentność kosztów i fakturowania – jako sygnał możliwego obchodzenia ograniczeń wskazywano zawyżanie lub „pakietowanie” kosztów frachtu i usług
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Flota cieni · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.