Po powrocie do Prus w 1864 roku otrzymał kilka tymczasowych przydziałów. Służył kolejno w sztabach 1. Dywizji oraz, na czas wojny duńskiej w kwaterze głównej feldmarszałka Freidircha von Wrangla w Danii. Po demobilizacji znalazł się w sztabie generalnym II Korpusu Armijnego, gdzie awansował na majora w 1866 roku. Po wybuchu wojny prusko-austriackiej przydzielony do naczelnego dowództwa II Armii, na której czele stał Fryderyk Karol Hohenzollern. Po zakończeniu walk oddelegowany do pruskiej ambasady w Paryżu, gdzie otrzymał stopień podpułkownika (niem. Oberstlieutenant) w 1869 roku.
W trakcie mobilizacji poprzedzającej wojnę z Francją ściągnięty z powrotem do Prus. Objął wówczas dowództwo nad sztabem I Korpusu Armijnego. W trakcie zajmowania tego stanowiska awansował na pułkownika (niem. Oberst). Uczestniczył między innymi w bitwach pod Colombey, Noiseville i Amiens oraz w oblężeniu twierdzy Metz. Po podpisaniu pokoju frankfurckiego został szefem sztabu Armii Okupacyjnej we Francji.