Również siły zbrojne republiki, w sile ok. 20 tys. żołnierzy, zostały sformowane z czerwonoarmistów z dawnego Frontu Wschodniego Armii Czerwonej, rozformowanego po zwycięstwie nad siłami Kołczaka. Pierwszym dowódcą Ludowej Armii Rewolucyjnej został Gienrich Eiche, wcześniej dowódca czerwonej 5 Armii. Armia republiki oficjalnie była uważana za część Armii Czerwonej. Także polityka zagraniczna prowadzona przez republikę była stale podporządkowana rządowi Rosji Radzieckiej.
Rząd Rosji Radzieckiej oficjalnie ogłosił uznanie Republiki Dalekiego Wschodu 14 maja 1920 r. Bezpośrednio po powstaniu faktyczna kontrola republiki rozciągała się na terytoria zachodniego Zabajkala. W sierpniu zwierzchność jej rządu uznał komitet wykonawczy Rady delegatów robotniczych, żołnierskich i kozackich obwodu amurskiego. Tym samym buforowe państwo ze stolicą w Wierchnieudinsku objęło terytorium wschodniosyberyjskich obwodów Imperium Rosyjskiego: zabajkalskiego, nadmorskiego, kamczackiego i amurskiego. Wschodnią i zachodnią część państwa rozdzielał region Czyty, kontrolowany przez oddziały Grigorija Siemionowa, zasilone przez resztki Armii Rosyjskiej Kołczaka, które przetrwały Wielki Syberyjski Marsz Lodowy.