Szefował powiatowym strukturom Organizacji Wojskowej Gwardii Ludowej WRN, w konspiracji działał pod pseudonimem „Bartłomiej”.

Po zakończeniu okupacji działał w Robotniczej Partii Polskich Socjalistów. Przystąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej („lubelskiej”), w której od sierpnia 1944 był przewodniczącym Komitetu Powiatowego dla powiatu siedleckiego, a następnie od lipca 1945 do czerwca 1947 i ponownie od marca 1948 członkiem zarządu. 3 sierpnia 1944 został wiceprezydentem, następnie od 29 października 1944 do aresztowania 17 października 1946 prezydentem Siedlec. Równocześnie od sierpnia 1944 radny i wiceprzewodniczący Miejskiej Rady Narodowej w Siedlcach, do marca 1945 także delegat do Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie, a od marca do sierpnia 1945 starosta grodzki siedlecki. W 1946 trafił do więzienia Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego pod zarzutem przywłaszczenia darów UNRRA, nielegalnego posiadania broni i przyjmowania łapówek. 4 kwietnia 1947 wyszedł na wolność po umorzeniu postępowania w sądzie wojskowym. Nie powrócił na stanowisko prezydenta, w kolejnym roku zakończył też pracę w szkolnictwie. W grudniu 1948 po zjednoczeniu został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.