Objął etat radcy w Ministerstwie Aprowizacji Publicznej, następnie zatrudniony w Centrali Handlowej Przemysłu Metalowego i Państwowej Centrali Drzewnej „Paged”. Od sierpnia 1950 do czerwca 1951 ponownie aresztowany przez UB pod zarzutem łapownictwa.
Po zwolnieniu z więzienia był starszym inspektorem ds. języka rosyjskiego w Towarzystwie Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, a od 1954 pracownikiem zarządu głównego Ligi Przyjaciół Żołnierza. Pełnił następnie funkcję dyrektora uzdrowisk w Czerniawie-Zdroju (1957–1959) i Kołobrzegu (1959), wicedyrektora ds. pedagogicznych w tym ostatnim (1959–1961) oraz ponownie dyrektora uzdrowiska w Kudowie Zdroju (1961–1962). W 1962 powrócił do Siedlec, gdzie podjął działalność społeczną w organizacjach regionalnych i dokumentował historię regionu w XX wieku. Ze względu na krytyczny stosunek do władz państwowych był objęty inwigilacją przez służby bezpieczeństwa.
W 1926 poślubił nauczycielkę Julię Prokopiuk, mieli synów Wiesława (ur. 1927) i Bogdana (ur. 1928) oraz córkę Zofię (ur. 1948). Został pochowany na Cmentarzu Centralntm w Siedlcach.