Grahame-White wylądował w Rugby tuż po godzinie 7:15. Gazeta „The Times” opisywała, że był „siny z zimna i przez kilka chwil poruszał się z widocznym bólem. Próbował odpowiadać uśmiechem na owacje tłumu, jednak jego ręce były zdrętwiałe, a zęby szczękały z zimna. Poprosił o jedzenie i ogień, mówiąc, że umiera z głodu. Obecna na miejscu lady Denbigh pożyczyła mu swoją mufkę, a inna dama otuliła jego szyję futrami”.
Jeden z samochodów towarzyszących mu z Londynu dotarł na miejsce około 10 minut przed lądowaniem, a mechanicy zajęli się maszyną. Wieści o starcie Grahame-White’a rozeszły się szybko, przyciągając duży tłum, który od samolotu odgradzała grupa skautów. Pilot został odprowadzony do pobliskiej farmy Gellings, gdzie wypił kawę, zjadł herbatniki i opowiedział zebranym o przebiegu lotu: „Było okropnie zimno przez całą drogę (…) już na starcie marzłem. Pod koniec bolały mnie oczy, a palce zupełnie zdrętwiały”. Średnia prędkość jego lotu szacowana była na ponad 64 km/h; jeden z towarzyszących mu pojazdów dotarł na miejsce znacznie później.