Istotną rolę w realizacji założeń rozporządzenia przypisano państwowym stadninom koni, które stanowiły zaplecze hodowlane dla całego kraju. Ich podstawowym zadaniem było dostarczanie ogierów rozpłodowych zarówno do stad państwowych, jak i do sektora prywatnego, co miało umożliwić podniesienie poziomu hodowli w skali ogólnokrajowej. Selekcja ogierów opierała się na kryteriach użytkowych, zdrowotnych oraz rasowych, zgodnych z aktualnymi potrzebami rolnictwa i transportu.
Regulacje przewidywały również szczególne popieranie chowu wybranych ras i typów koni, uznanych za najbardziej przydatne w warunkach powojennej Polski. Preferowano konie o dużej wytrzymałości, spokojnym temperamencie oraz zdolności do pracy w trudnych warunkach terenowych i klimatycznych. Działania te miały charakter planowy i były podporządkowane centralnym założeniom polityki rolnej państwa.
Kolejnym istotnym celem hodowli koni w państwowych stadninach było propagowanie udoskonalonych metod hodowlanych. Realizowano to poprzez praktyczne stosowanie nowoczesnych zasad selekcji, doboru par hodowlanych oraz prowadzenia dokumentacji zootechnicznej. Stadniny pełniły funkcję wzorcowych ośrodków, w których testowano i upowszechniano rozwiązania mające na celu poprawę jakości pogłowia końskiego w całym kraju.