Ponadto regulacje z 1945 r. przewidywały podejmowanie prób i doświadczeń hodowlanych, mających na celu ocenę skuteczności stosowanych metod oraz dostosowanie ich do zmieniających się warunków gospodarczych. Doświadczenia te obejmowały m.in. krzyżowania międzyrasowe, ocenę przydatności użytkowej potomstwa oraz badania nad żywieniem i utrzymaniem koni. Wyniki tych prac stanowiły podstawę do dalszego doskonalenia polityki hodowlanej państwa.
Organizację Zakładu oraz okręgi działania państwowych stad ogierów określał Minister Rolnictwa. W państwowych stadninach koni utrzymywane były klacze zarodowe o wysokiej wartości hodowlanej, a ponadto źrebięta, stanowiące przychówek stadniny oraz ogiery rozpłodowe dla potrzeb stadniny.
Rozwój hodowli koni opierał się – oprócz Zakładu – również w gospodarstwach rolnych. Za utrzymywanie koni w gospodarstwach udzielane były premie, mające na celu zmniejszenie kosztów hodowli. Udzielanie premii uzależnione było od uprzedniego zobowiązania się właściciela ogiera do odchowywania go w roku, w którym udzielano premie.