W 1950 roku został ponownie aresztowany, jako podejrzany o dalszą współpracę z WiN. Zeznał wtedy, że po 1946 spotykał się z Dekutowskim tylko z polecenia władz bezpieki i o wszystkich spotkaniach informował w UBP w Lublinie. Wymienił wtedy również nazwiska komunistycznych oficerów, którym meldował o wyjeździe „Zapory” za granicę. Obciążył również zeznaniami Izabelę Kochanowską, współpracownicę Dekutowskiego, która w następstwie została skazana na 6 lat więzienia. Został uwolniony w maju 1951. Dalej pomagał służbom w rozpracowywaniu działaczy podziemia niepodległościowego. Posługiwał się pseudonimami „Dziadek”, „Iskra” i „Żmudzki”. Według Jarosława Kopińskiego był bardzo dyspozycyjnym agentem. Zakończył współpracę z bezpieką dopiero w 1989 roku.

W źródłach występują rozbieżności co do stopnia wojskowego Wnuka. Część określa go porucznikiem, część kapitanem, a pojedyncze majorem. Na zdjęciu z 1995 nosi mundur Wojska Polskiego w naramiennikiem majora.

Zmarł 20 listopada 1998. Jego działalność agenturalna wyszła na jaw dopiero w roku 2006 po opublikowaniu artykułu „Zapora” w sieci agentów przez Jarosława Kopińskiego.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Tajni współpracownicy Służby Bezpieczeństwa PRL Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1998 Kategoria:Żołnierze i działacze podziemia antykomunistycznego (1944–1956)