Ograniczeniem były jednak produkty rolne objęte centralnym bilansem państwowym, które podlegały odrębnym regulacjom planistycznym i nie mogły być swobodnie kontraktowane. Rozwiązanie to wzmacniało pionową integrację produkcji i przetwórstwa, a zarazem sprzyjało stabilizacji zaopatrzenia zakładów kombinatówMarek Ignar, Przemiany społeczne w państwowych gospodarstwach rolnych, w: Przemiany społeczne w socjalistycznym sektorze rolnictwa polskiego, praca zbiorowa pod red. F. Kolbusza i W. Dzuna, Warszawa 1981, s. 32-48. .
Po drugie, kombinaty były uprawnione do organizowania działalności badawczo-wdrożeniowej. Oznaczało to możliwość prowadzenia własnych prac doświadczalnych, wdrażania nowych technologii produkcji roślinnej i zwierzęcej, a także doskonalenia organizacji pracy i zarządzania. Działalność ta mogła być realizowana samodzielnie lub we współpracy z instytutami naukowymi, uczelniami oraz innymi jednostkami zaplecza naukowo-technicznego. W praktyce miało to sprzyjać podnoszeniu poziomu intensyfikacji produkcji oraz unowocześnianiu rolnictwa w ramach dużych struktur gospodarczychKarol Gawłowski, Miejsce i rola PGR w polskim rolnictwie, ANS, Warszawa 1985, s. 7-9. .