Po trzecie, kombinaty mogły organizować detaliczne punkty zbytu wytworzonych produktów rolnych. Uprawnienie to umożliwiało bezpośrednie kierowanie części produkcji do sprzedaży detalicznej, z pominięciem tradycyjnych ogniw pośrednictwa handlu uspołecznionego. Dzięki temu kombinaty uzyskiwały większą kontrolę nad dystrybucją własnych wyrobów, mogły lepiej reagować na lokalne potrzeby rynku oraz zwiększać dochodowość działalności poprzez skracanie drogi „od producenta do konsumenta”.
Łącznie wskazane zadania dodatkowe świadczyły o dążeniu ustawodawcy do nadania kombinatom rolnym charakteru wielofunkcyjnej jednostki gospodarczej, łączącej produkcję, przetwórstwo, innowacje oraz bezpośredni kontakt z rynkiem zbytu w realiach gospodarki planowej lat siedemdziesiątychJerzy Szafrański, Kierunki zmian w systemie ekonomiczno-finansowym w: Kierunki zmian w systemie ekonomiczno-finansowym PPGR, UMK, Toruń 1984. s.19-21. .