Uczestniczył w obronie Warszawy w randze podporucznika rezerwy. W okresie okupacji działał w konspiracyjnym Stronnictwie Narodowym „Kwadrat” i Narodowej Organizacji Wojskowej pod pseudonimami „Grzymała” i „Grajewski”. W strukturach NOW osiągnął rangę podporucznika, został inspektorem Komendy Głównej, a także szefem działów zaopatrzenia (1939–1941) i finansów. Jesienią 1943 mianowany Delegatem Rządu na województwo białostockie, przybył do Białegostoku w listopadzie 1943. Ze względu na stan zdrowia od stycznia do maja 1944 przebywał ponownie w Warszawie, po czym powrócił na Białostocczyznę i m.in. wydał dwie odezwy związane z wkroczeniem wojsk sowieckich do Polski. Na przełomie lipca i sierpnia 1944 ujawnił się jako wojewoda białostocki wobec wojsk radzieckich, rozpoczął urzędowanie 2/3 sierpnia i wtedy też powołał Ryszarda Gołębiewskiego na prezydenta Białegostoku. W mieście funkcjonowały wówczas trzy konkurujące ze sobą ośrodki władzy (poza podziemnym także władza polskich komunistów podległych PKWN oraz Miejska Rada Delegatów Ludu Pracującego postulująca przyłączenie do Białoruskiej SRR), jeszcze 3 sierpnia milicja i wojsko zakazały mu działalności. 7/8 sierpnia 1944 aresztowany przez NKWD razem z Gołębiewskim i czterema innymi osobami.