To oznaczało, że zarówno Niemcy, jak i alianci formalnie uznawali neutralność San Marino, ale mimo to byli gotowi przerzucić wojska do tego kraju, jeśli uznaliby to za konieczne ze względu na swoje potrzeby operacyjne.
Preludium thumb|Dwa czołgi M4 Sherman z 6 Królewskiego Pułku Pancernego w akcji przeciwko niemieckim stanowiskom karabinów maszynowych na granicy San Marino Pod koniec lata 1944 roku siły niemieckie we Włoszech wycofały się w kierunku linii Gotów, łańcucha umocnionych pozycji rozciągającego się w poprzek półwyspu Apenińskiego. Alianci opracowali plan przełamania obrony, nacierając na północ w kierunku Rimini i równin północnych Włoch. Plan ten zakładał silne natarcie brytyjskiej 8 Armii wzdłuż wschodniego wybrzeża, pod kryptonimem operacja Olive; 11 dywizji miało zaatakować wąskim frontem, skupiając się na „przełęczy Rimini”, 13-kilometrowym odcinku równiny wzdłuż wybrzeża wokół miasta, a następnie przesuwając się na północ. Po pokonaniu przełęczy siły alianckie miały się rozmieścić na Równinie Romagna i posuwać się na zachód w kierunku Bolonii. Tymczasem amerykańska 5 Armia miała nacierać na północ wzdłuż centrum półwyspu, mając nadzieję na uwięzienie dużych sił niemieckich w manewrze okrążającym.