Ten ostatni bowiem podczas pobytu na subkontynencie odwiedził wyłącznie Surat oraz tereny bezpośrednio przylegające do tego miasta.

Zapiski Fincha mają szczególną wartość badawczą oraz znaczące walory literackie. Jego relacja pozbawiona jest w większości uprzedzeń typowych dla tekstów powstałych w wyniku kontaktów kolonialnych. Spisana jest językiem zbliżonym do potocznego, oddaje dzięki temu wielojęzyczny i wielokulturowy koloryt miast subkontynentu. Jako pierwszy tekst w historii literatury anglojęzycznej swobodnie wykorzystuje słowa zaczerpnięte z języków rodzimych dla subkontynentu indyjskiego. Przyczynił się również w istotny sposób do zakorzenienia tych pożyczek językowych w angielszczyźnie. Pracę Fincha czasem uznaje się za pierwsze dzieło przynależne do szeroko pojętej prozy angloindyjskiej.

Finch zdradza na kartach swego dziennika duże zainteresowanie indyjską historią. Pochyla się nad wyznawanym przez mieszkańców subkontynentu hinduizmem, nawet jeśli uznaje tę religię za błędną. Wyróżnia się dużą spostrzegawczością oraz dostarcza czytelnikom trafnych obserwacji na temat uwarunkowań politycznych ówczesnych Indii. Wspomina na przykład o dominacji morskiej Portugalczyków w regionie. Wymienia dwóch europejskich najemników służących w armii cesarstwa.