Z dniem 8 lutego objął dowództwo Obozu Jeńców Nr 7 w Tucholi. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 220. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca tego roku został przeniesiony do 68 pułku piechoty we Wrześni i zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy pułku. W kwietniu 1924 został przeniesiony do 57 pułku piechoty w Poznaniu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Z dniem 31 lipca 1926 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i przeniesiony w stan nieczynny na przeciąg 12 miesięcy bez poborów. Z dniem 1 sierpnia 1927 został powołany ze stanu nieczynnego z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów piechoty i oddaniem do dyspozycji szefa Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych. We wrześniu tego roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 15 pułku piechoty w Dęblinie, ale z dniem 30 listopada 1927 został przeniesiony do rezerwy. Po zwolnieniu z czynnej służby mieszkał w Bysławiu i administrował majątkiem żony. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Grudziądz. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII. Był wówczas w grupie oficerów rezerwy „powyżej 40 roku życia”.
Był żonaty, miał dwóch synów: Jarosława (ur. 1923) i Aleksandra (ur.