24 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłego I Korpusu Polskiego i byłej armii rosyjskiej z zatwierdzeniem stopnia majora ze starszeństwem od dnia 7 listopada 1918 i przydzielony z dniem 9 grudnia 1918 do Litewsko-Białoruskiej Dywizji StrzelcówDz. Rozk. Wojsk. Nr 2 z 12 stycznia 1919, poz. 72.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 4 z 16 stycznia 1919, poz. 169.. Objął dowództwo I batalionu mińskiego pułku strzelców, który zorganizował z żołnierzy „Samoobrony Mińskiej”. Wyróżnił się wiosną 1919 w bitwie pod Słonimem (2 marca w zdobyciu miasta i 8 marca w czasie jego obrony). 27 maja 1920 ówczesny dowódca pułku, podpułkownik Bronisław Adamowicz sporządził wniosek na odznaczenie Orderem Virtuti Militari, który został poparty przez byłego dowódcę I Brygady Litewsko-Białoruskiej, pułkownika Bolesława Freja i dowódcę frontu, generała Wacława Iwaszkiewicza. W czerwcu 1919 w Rembertowie ukończył kurs oficerów sztabowych. Od 2 kwietnia do 21 maja 1920 dowodził nowogródzkim pułkiem strzelców. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.