Praca w kamieniołomach odbywała się na dwie zmiany: od 6:00 do 15:00 oraz od 15:30 do 0:30 (z jednogodzinną przerwą obiadową). Od 1954 r. wprowadzona została trzecia zmiana, która kończyła się o 6:00 rano. Do pracy więźniowie przewożeni byli pięcioma ciężarówkami. Więźniowie pracowali w kamieniołomie, w sortowni, przy odkrywce i w warsztatach lub przy pracach porządkowych. Dziennie dwóch więźniów musiało załadować 32 wózki (tj. 16 ton). Wapno do bocznicy wagonowej wywożone było drewnianymi taczkami wyposażonymi w pas zakładany na kark, ramię i do rękojeści. Przy pracy w kamieniołomie często dochodziło do wypadków, w tym i śmiertelnych np. spadnięcie w przepaść kamieniołomu, utonięcie więźniów po wypadku przeładowanej ciężarówki, która wpadła do stawu.

Skutki niewolniczej pracy więźniowie Piechcina odczuwali przez wiele lat o opuszczeniu ośrodka. Lżejszą pracę otrzymywali kapusie. Wieczorami odbywały się apele obozowe, które trwało do dwóch godzin. Za pracę więźniowie otrzymywali niewielkie wynagrodzenie w wysokości od 100 zł do 120 zł, za które zakupywali żywność w kantynie lub lekarstwa. Władze obozowe często wypłacały zaniżone stawki za pracę argumentując to niską wydajnością więźnia spowodowaną awarią wózków lub opadami deszczu.