Przybyłych więźniów przyjmował komendant lub jego zastępca słowami: "Jesteście bandytami niegodnymi kawałka chleba, jednak Ludowa Ojczyzna daje wam szanse zmazania win poprzez uczciwą i wydajną pracę". Więźniów stanowili głównie członkowie organizacji niepodległościowych, którzy walczyli z komunistycznym reżimem (przywożeni najczęściej z więzień w Koronowie, Potulicach i Wronkach) oraz chłopi, którzy nie wywiązywali się z obowiązkowych dostaw.
W 1950 r. więźniowie mieszkali w dwóch drewnianych barakach. Baraki murowane powstawały od 1951 r. Były one podzielone na kilkuosobowe cele. W barakach panowało przeludnienie. Ściany budynków nie były pobielone, a kamienie z odstrzałów regularnie niszczyły dachy. Każdy barak ogrzewany był piecykiem ("koza"), który nie był w stanie ogrzać pomieszczenia z powodu licznych szpar w ścianach. Na terenie ośrodka znajdował się budynek administracyjny, kantyna, areszt oraz karcer. W 1953 r. oddany został do dyspozycji osadzonych "Dom kultury", który służył głownie do ich indoktrynacji oraz polowa łaźnia z 4 natryskami. Z czasem ośrodek składał się z 12 budynków służących do zakwaterowania więźniów i mieszkania prywatne pracowników. Więźniowie mieszkali w 5 barakach. Pozostałe stanowiły bloki mieszkalne służby więziennej. Tuż obok obozu powstały koszary KBW i mieszkania dla straży więziennej.