Regimenty dragonii w I Rzeczypospolitej – oddziały piechoty (potem jazdy) cudzoziemskiego autoramentu w wojsku koronnym I Rzeczypospolitej.
Charakterystyka Dragonia jako rodzaj zaciężnych wojsk zaliczanych do „ludu ognistego" była właściwie piechotą, konie służyły jej do przemarszów, a walczyła głównie pieszo. Pojawiła się w wojsku I Rzeczypospolitej w latach dwudziestych XVII w. podczas wojny ze Szwecją. Podstawową jednostką organizacyjną był regiment. Właścicielami regimentów byli pułkownicy którzy wynajmowali je odpowiednim mocodawcom. Formowali oni jednostkę po zawarciu kapitulacji z mocodawcą na podstawie tzw. bestalunku, na jego zamówienie, albo też oferowali jednostkę gotową już do walki. Oni mianowali oficerów, uzupełniali stan liczebny, sądzili podwładnych. Mocodawca miał według bestalunku prawo jedynie sprawdzenia stanu liczebnego jednostki i w zamian za punktualnie płacony żołd i pokrycie strat mógł wymagać służby przez cały miesiąc, bez dodatkowego wynagrodzenia za udział w bitwach. Poza służbą pułkownik był zobowiązany do nader ograniczonego posłuszeństwa wobec mocodawcy.