Regimenty dragońskie w latach 1648–1667 liczyły przeciętnie 200–600 porcji. Większe były tyko regimenty Czarnieckiego i Bockuma czy St. Potockiego w latach wojny z Rosją, liczące do 1000 stawek żołdu. Obok regimentów istniały mniejsze skwadrony obejmujące po 2–3 kompanie oraz samodzielne kompanie dragońskie. Kompanie dragońskie istniały też i w niektórych regimentach rajtarii (arkebuzerii). Podczas wielkiej wojny północnej oddziały dragońskie uległy powiększeniu i ujednoliceniu na wzór regimentów saskich. Przeciętna ich liczba wynosiła 600 stawek i składały sie zazwyczaj z ośmiu kompanii.
Regimenty dragonii w 1710 liczyły 600 szeregowych i dzielił się na 8 chorągwi po 75 szeregowych. W każdym regimencie znajdował się ponadto sztab. Trzy chorągwie były dowodzone (tytularnie) przez pułkownika, podpułkownika i majora, a łączna liczba oficerów, podoficerów i rzemieślników wojskowych wynosiła w regimencie dragońskim 130 ludzi; cały zaś regiment miał liczyć 730 ludzi.