W Kanadzie koncepcja vanpoolingu była wdrażana już w latach 70. XX wieku (Ontario Share-A-Ride Program) jako program mający zwiększać wykorzystanie carpoolingu i vanpoolingu w skali prowincji. W nowszych praktykach vanpooling pojawia się jako narzędzie w politykach TDM (np. wytyczne miasta Vaughan opisują vanpooling jako rozwiązanie dla dłuższych dojazdów, zwykle organizowane przez pracodawcę, z kosztami paliwa po stronie uczestników). Przykładem programu pracowniczego jest opisywany w studium przypadku vanpooling w Alectra Utilities (flota należąca do pracodawcy, koszty bieżące ponoszone przez użytkowników).
W Europie termin i model zbliżony do vanpoolingu jest wyraźnie opisany m.in. w Holandii jako vanpoolen – praktyka podobna do carpoolingu, z tą różnicą, że pracodawca zapewnia (często 9-osobowy) pojazd, a kierowcą bywa jeden z pracowników (czasem usługodawca zapewnia kierowcę). W wielu innych krajach europejskich rolę zbliżoną funkcjonalnie (współdzielenie przejazdów pojazdami o większej pojemności w korytarzach rozproszonych) coraz częściej pełnią usługi ridepooling i transport na żądanie (DRT) integrowane z transportem publicznym. W Polsce vanpooling jest przede wszystkim opisywany w literaturze jako element mobilności współdzielonej i narzędzie TDM (m.in.