Pierwszy gruziński film dokumentalny („Podróż Akakiego Cereteli w Raczy-Leczchumi”) nakręcił w 1912 roku Wasyl Amaszukeli (1886–1977), natomiast pierwszy gruziński film fabularny („Kristine”) nakręcił w 1916 roku Aleksandre Tsutsunawa (1881–1955).
Państwowa Akademia Sztuk Pięknych w Tbilisi została założona w 1917 roku.
Kultura gruzińska ucierpiała pod rządami Związku Radzieckiego w XX wieku, kiedy to narzucono politykę rusyfikacji, której wielu Gruzinów stanowczo się sprzeciwiało. Od uzyskania przez Gruzję niepodległości w 1991 roku nastąpił odrodzenie kulturowe, choć nieco utrudnione przez trudności gospodarcze i polityczne kraju w okresie postsowieckim.
Kuchnia
right|thumb|Kolaż kuchni gruzińskiej Kuchnia gruzińska jest wyjątkowa dla tego kraju, ale widać w niej również wpływy innych tradycji kulinarnych Kaukazu, Europy Wschodniej, a także pobliskiego Bliskiego Wschodu. Każda historyczna prowincja Gruzji ma swoją własną, odrębną tradycję kulinarną, zróżnymi odmianami, takimi jak kuchnia abchaska, megrelijska, kachetyjska, imeretyńska, swańska, pszawska, tuszyńska, kartlijska, guriańska, meschetyńska, raczińska i adżarijska.