Sędzia woła idącego drogą synka praczki. Czysto ubrany malec z szacunkiem zdejmuje czapkę i przystaje. Mężczyzna chwali jego uprzejmość i pyta o alkohol niesiony matce nad rzekę. Surowo ją potępia, mówiąc, że nic nie jest warta. Przestrzega chłopca, by sam nie został pijakiem, po czym odprawia go z litością.
Chłopiec idzie nad rzekę, gdzie matka pierze w lodowatej wodzie. Praczka z trudem utrzymuje się z ciężkiej pracy i cieszy się z pomocy syna. Chłopiec podaje butelkę, a matka wypija łyk trunku dla rozgrzewki. Namawia syna do małego łyku, lecz jednocześnie przestrzega go przed przyzwyczajeniem. Wyczerpana wychodzi z wody. Jest dumna, że uczciwie zarabia na utrzymanie dziecka. Pojawia się okulała Maren, przyjaciółka praczki. Maren oburza się obłudą sędziego, który gani biednych za kroplę alkoholu, sam pijąc drogie wina.