Maren opowiada o domu miejskiego sędziego, gdzie dawniej służyła, i wspomina, że dziś odbywa się tam uroczysty obiad. Informuje także o liście z wiadomością o śmierci młodszego brata sędziego w Kopenhadze. Praczka blednie i wykrzykuje, że zmarły był najlepszym i najbardziej błogosławionym człowiekiem. Ogarnia ją słabość, płacze i mówi, że źle się czuje, opierając się o ogrodzenie. Maren zauważa, że kobieta jest naprawdę chora. Praczka błaga o pomoc dla siebie i dziecka. Przed domem sędziego praczka nagle upada, a wokół gromadzą się gapie. Sędzia spogląda z okna, lekceważy kobietę i powtarza, że nie jest dobrą matką, choć żal mu jej synka. Praczkę zostaje odprowadzona do domu, a Maren przygotowuje jej ciepłe piwo z masłem i cukrem jako lekarstwo.
Praczka czuje się lepiej, bo ciepłe piwo ją wzmacnia, a zapach dobrego jedzenia podnosi na duchuAndersen pisze o kartoflach w karmelu. B. Sochańsk w przypisie podaje, iż to duński przysmak.. Opowiada Maren o swej służbie w domu rodziców sędziego i znajomości ze zmarłym w Kopenhadze mężczyzną. Opisuje siebie jako młodą, porywczą, lecz uczciwą dziewczynę, a studenta jako radosnego i wyjątkowo dobrego człowieka. Między nią a studentem rodzi się uczucie, choć ona jest tylko służącą, a on synem majętnych rodziców.