Getto w Prudniku – istniejące w latach 1945–1947 getto w Prudniku dla niemieckich mieszkańców miasta. Utworzone przez radziecką komendanturę i reaktywowane przez administrację polską.
Historia Pierwotne getto dla ludności niemieckiej w rejonie ulic Chrobrego (Fischstrasse) i Królowej Jadwigi (Töpferstrasse) w Prudniku zostało wyznaczone przez radziecką komendanturę wojskową po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną w marcu 1945. Prudnik liczył wówczas siedemnaście tysięcy mieszkańców, z czego do getta przeniesiono dziewięć tysięcy osób. W domach w wytyczonym getcie ulokowano po kilkaset ludzi, „często 30–40 w jednym pokoju”. W getcie znaleźli się również Polacy, którzy mieszkali w Prudniku, np. Antoni Błaszczyński, a także robotnicy przymusowi z Polski. Przesiedlenie spowodowane było bliskością frontu. Miało także dać czerwonoarmistom swobodę w prowadzeniu grabieży miasta.