Osadzeni opuścili getto na początku kwietnia 1945, kiedy radziecka komendantura podjęła decyzję o ewakuacji całej ludności Prudnika. Mieszkańcy ulokowani zostali w miejscowościach powiatu prudnickiego na wschód od miasta – od Prężynki do Strzeleczek. Ewakuacja była spowodowana tym, że znajdujące się w pobliskich Górach Opawskich oddziały niemieckie stawiały opór Armii Czerwonej aż do zakończenia II wojny światowej. mały|lewo|Budynki przy ul. Królowej Jadwigi (2020) Ewakuowani mieszkańcy miasta wrócili do swoich domów po zakończeniu działań wojennych. 11 maja 1945 polska administracja przejęła władzę cywilną w powiecie prudnickim. Niemcom kazano nosić na rękawach naszytą literę N. 8 sierpnia 1945 getto dla Niemców zostało utworzone ponownie, tym razem przez administrację polską. Obejmowało ono rejon dzisiejszych ulic Chrobrego, Królowej Jadwigi (jedną stronę), Kochanowskiego, Morcinka, Tabory i Wiejskiej. Jednym z powodów powstania getta była potrzeba zapewnienia mieszkań dla Polaków wysiedlonych z Kresów Wschodnich oraz osadników z centralnej i południowej Polski. Był to „śródmiejski obóz przejściowy dla ludności niemieckojęzycznej”. Na ulicach miasta rozwieszono plakaty obwieszczające: „Wszyscy niemieccy mieszkańcy mają być przygotowani z bagażem 25 kg”.