Niemcy musieli stanąć z bagażem przed swoimi domami, po czym zostali zapędzeni na wyznaczone ulice pod eskortą milicji. Ci, którzy nie zdążyli się przygotować, byli karani cieleśnie. Przesiedlenia udało się uniknąć rodzinie Damsów, których przed milicją obronił pełnomocnik Czerwonego Krzyża. W reaktywowanym getcie osadzono około osiem tysięcy osób. Przez następne 8 dni nikt nie mógł opuścić getta bez poświadczenia o pracy. Niemcy założyli w getcie swój „komitet” (samorząd). Getto dla Niemców utworzono także w pobliskiej wsi Niemysłowice.
Getta pilnowała polska milicja wraz z wojskiem. Przy wylotach ulic wyznaczono stanowiska strażnicze z karabinami maszynowymi. Pierwsze stanowisko znajdowało się na trasie z fabryki obuwia do budynku późniejszego Muzeum Ziemi Prudnickiej, drugie przy tunelu koło muzeum, trzecie przy schodach prowadzących na Rynek. Jedną z dróg wejściowych na teren getta był tunel pod gmachem Urzędu Miejskiego. Getto mogły opuścić jedynie osoby, które otrzymały stosowne przepustki. Wśród osadzonych znalazł się m.in. pisarz Harry Thürk. Przebywały w nim także osoby duchowne, np. proboszcz parafii w Prudniku Franz Pietsch oraz ksiądz Jaschke z Lubrzy.