Od 250 do 700 osób (szacunki różnią się) z okolic Aberdeen na Południowych Andamanach zostało deportowanych na bezludną wyspę, aby uprawiać tam żywność. Według ocalałego, zwolnionego skazańca o imieniu Saudagar Ali, co najmniej połowa z nich utonęła lub została zjedzona przez rekiny, gdy byli wypychani z łodzi w ciemności, a pozostali zmarli z głodu lub zostali zabici przez bengalskich piratów. Misja ratunkowa wysłana na wyspę po zakończeniu okupacji odnalazła zaledwie dwunastu ocalałych i ponad sto szkieletów na plaży.
Ogółem szacuje się, że w wyniku okupacji Andamanów zginęło około 2000 osób, a co najmniej 501 zostało poddanych torturom przez Japończyków. Ta pierwsza liczba stanowi 10% przedwojennej populacji Port Blair. Straty na słabiej zaludnionych Wyspach Nikobarskich były mniejsze, ponieważ Japończycy nie mieli tam stałego garnizonu, chociaż w 1943 roku na krótko zaprowadzili terror na Kar Nikobar, by doprowadzić miejscową ludność do pracy przymusowej. Okupacja pozostawiła po sobie trwałe piętno wrogości wobec Japończyków, a do pewnego stopnia także wobec ich kolaborantów w Tymczasowym Rządzie Wolnych Indii, wśród pokolenia, które jej doświadczyło.