Pierwsza ofiara okupacji padła już czwartego dnia po lądowaniu Japończyków. Młody mężczyzna o imieniu Zulfiqar Ali, rozgniewany tym, że żołnierze wpędzili kury do jego domu, strzelił do nich z wiatrówki. Nikt nie został ranny, ale strzelec musiał uciekać i ukryć się. Japończycy zabijali, gwałcili i palili wszystko na swojej drodze aż do momentu, gdy mieszkańcy wioski zostali zmuszeni do wydania chłopca następnego ranka. Po niecałej dobie został schwytany i zaprowadzony na plac przed Browning Club. Tam wykręcono mu ręce, aż złamano kości, a następnie zastrzelono. Na tym miejscu stoi teraz betonowy pomnik. Na początku okupacji miejscowi intelektualiści (głównie urzędnicy i lekarze) byli zachęcani do przyłączenia się do Indyjskiej Ligi Niepodległości pod wodzą Rasha Behari Bose, a z jej członków utworzono „Komitet Pokoju”, na czele którego stanął Diwan Singh. Przez następne kilka miesięcy jego działacze robili, co mogli, aby złagodzić cierpienia ludności z rąk Japończyków, ale bez większego skutku: co więcej, wielu z nich samych padło później ofiarą okupantów. Diwan Singh został aresztowany i był torturowany przez 82 dni, aż zmarł w styczniu 1944 roku. „Komitet Pokoju” również niewiele mógł zrobić, by uratować mjr. A.G.