Morfologia Jest to średniej wielkości wąż o głowie niewiele szerszej od szyi. Można go rozpoznać po jasnym szarobrązowym grzbiecie z szeregiem nieregularnych ciemnych palm. Charakteryzuje się stosunkowo długim ogonem stanowiącym 29,3–33,0% całkowitej długości u samców, 26,7–27,3% całkowitej długości u samic. U P. b. eibli plamki na grzbiecie układają się w paski.
Wymiary: +SamiecSamicaDługość całkowita (mm) 1290 1261Długość SVL (mm) 920 967Łuski grzbietowe (rzędy) 19–19–15 19–19–15Tarczki brzuszne 99–208 202–208Tarczki podogonowe 109–122 106–111
Występowanie Podgatunek nominatywny znany jest tylko z wyspy Floreana (gdzie prawdopodobnie wyginął) oraz trzech niewielkich niezamieszkałych wysepek w jej pobliżu: Champion, Enderby i Gardner; jest jedynym wężem zamieszkującym te wysepki. P. b. eibli jest endemitem wyspy San Cristóbal, jest on jedynym lądowym wężem tam występującym.
Ekologia i zachowanie Pseudalsophis biserialis zamieszkuje przybrzeżne obszary skał wulkanicznych, suche zarośla, łąki i sezonowo suche lasy. Żeruje w ciągu dnia głównie pomiędzy 8 rano a 5 po południu. Żeruje aktywnie na ziemi, skałach lub w trawach.