Pseudalsophis biserialis – gatunek węża z rodziny połozowatych (Colubridae). Występuje w Ameryce Południowej, endemicznie na Galapagos. Prowadzi dzienny lądowy tryb życia, zamieszkuje przybrzeżne skały wulkaniczne, suche zarośla, łąki i okresowo suche lasy.
Systematyka Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1860 roku Albert Günther na łamach „The Annals and magazine of natural history; zoology, botany, and geology”. Autor nadał wężowi nazwę Herpetodryas biserialis. Jako miejsce typowe podał Charles Island (obecnie Floreana) w archipelagu Galapagos należącym do Ekwadoru. Holotyp BMNH 1946.1.4.56 to samica o długości 362 mm odłowiona przez Karola Darwina we wrześniu 1835 roku. Wyróżnia się dwa podgatunki: P. b. biserialis (Günther, 1860) P. b. eibli (Mertens, 1960) Niektórzy autorzy uznają eibli za odrębny gatunek.
Etymologia Pseudalsophis: pseudos „fałszywy”; rodzaj Alsophis . biserialis: „podwójny”, „rząd”, „odnoszący się do”.
Morfologia Jest to średniej wielkości wąż o głowie niewiele szerszej od szyi. Można go rozpoznać po jasnym szarobrązowym grzbiecie z szeregiem nieregularnych ciemnych palm. Charakteryzuje się stosunkowo długim ogonem stanowiącym 29,3–33,0% całkowitej długości u samców, 26,7–27,3% całkowitej długości u samic. U P. b. eibli plamki na grzbiecie układają się w paski.
Wymiary: +SamiecSamicaDługość całkowita (mm) 1290 1261Długość SVL (mm) 920 967Łuski grzbietowe (rzędy) 19–19–15 19–19–15Tarczki brzuszne 99–208 202–208Tarczki podogonowe 109–122 106–111
Występowanie Podgatunek nominatywny znany jest tylko z wyspy Floreana (gdzie prawdopodobnie wyginął) oraz trzech niewielkich niezamieszkałych wysepek w jej pobliżu: Champion, Enderby i Gardner; jest jedynym wężem zamieszkującym te wysepki. P. b. eibli jest endemitem wyspy San Cristóbal, jest on jedynym lądowym wężem tam występującym.
Ekologia i zachowanie Pseudalsophis biserialis zamieszkuje przybrzeżne obszary skał wulkanicznych, suche zarośla, łąki i sezonowo suche lasy. Żeruje w ciągu dnia głównie pomiędzy 8 rano a 5 po południu. Żeruje aktywnie na ziemi, skałach lub w trawach. Dieta tego gatunku obejmuje jaszczurki Phyllodactylus baurii i Microlophus grayii oraz pareczniki z rodzaju Scolopendra.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN Pseudalsophis biserialis jest klasyfikowany jako gatunek bliski zagrożenia (NT, ). IUCN klasyfikuje ten takson w monotypowym ujęciu systematycznym (bez P. b. eibli). Liczebność populacji nie jest określona.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Połozowate Kategoria:Gady Ameryki Południowej Kategoria:Fauna endemiczna Galapagos Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1860 roku Kategoria:Taksony opisane przez Alberta Günthera