Liaison ( /ljɛ.zɔ̃/) – występujący w języku francuskim typ łączenia międzywyrazowego, rodzaj zewnętrznego sandhi, w którym standardowo niewymawiana spółgłoska końcowa jednego wyrazu w wyniku zestawienia go z drugim wyrazem zaczynającym się od samogłoski staje się spółgłoską wymawianą.
Przykładowo pomiędzy zaimkiem przymiotnym mes /me/ a rzeczownikiem amis /a.mi/ w ramach liaison dodaje się w wymowie /z/, tworząc wyrażenie mes amis /me.z‿a.mi/. W zapisie liaison jest reprezentowane przez ostatnią literę pierwszego wyrazu w zestawieniu, ale w wymowie dodana spółgłoska tworzy sylabę z nagłosem drugiego wyrazu.
Istnieją takie warunki, kiedy potencjalne liaison pomiędzy wyrazami występuje w mowie frankofonów praktycznie zawsze, w innych nie występuje nigdy, a w jeszcze innych jego występowanie jest opcjonalne i zależy m.in. od stylu wypowiedzi.
Liaison stanowi jedno z najbardziej charakterystycznych i zarazem złożonych zjawisk w fonetyce języka francuskiego. Wiąże się z zagadnieniami syntaktycznymi, semantycznymi, morfologicznymi, fonologicznymi, leksykalnymi, ortograficznymi, stylistycznymi i historycznymi.