Jego źródłem są przemiany, jakie zaszły w rozwoju języka francuskiego na przestrzeni wieków – zanikanie końcowych spółgłosek wyrazowych.
Czasami termin liaison stosowany jest do opisu zjawisk w innych językach niż francuski, jednak wówczas definiowany jest w różny sposób przez różnych autorów.
Charakterystyka
W języku francuskim łączenie międzywyrazowe typu liaison stanowi rodzaj zewnętrznego sandhi, pociąga za sobą fonetyczną realizację spółgłoski na końcu wyrazu, która w standardowych warunkach jest niema. Może ono zajść wtedy, gdy kolejny, sąsiadujący wyraz zaczyna się od samogłoski lub, pod pewnymi warunkami, od h bądź półsamogłoski. Oba te wyrazy muszą znajdować się w obrębie jednej frazy fonologicznej, w obrębie jednostki zawierającej jeden akcent toniczny. Liaison nie występuje, gdy pomiędzy wyrazami jest pauza. W piśmie może ona być zaznaczona znakiem interpunkcyjnym.