Od 1957 roku do 1968 roku pracował jako starszy asystent (do 1963 roku) i adiunkt na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. W 1964 roku uzyskał tam stopień doktora na podstawie pracy Podstawy tolerancji – korelaty i uwarunkowania, którą pisał pod kierunkiem prof. Ossowskiego, a której promotorką (po śmierci profesora) była prof. Maria Ossowska. Od 1969 roku pracował jako docent, a następnie profesor (od 1979 roku) i Kierownik Zakładu Socjologii Oświaty i Wychowania (w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, Wydział Filozofii i Socjologii) oraz Kierownik Międzyuczelnianego Zespołu Badań Socjologicznych nad Problemami Oświaty. Jego praca habilitacyjna dotyczyła tematyki Problemy przystosowania studentów do środowiska uczelnianego. Należał do tzw. Kręgu Stanisława Ossowskiego.
Pracował na uczelni do przejścia na emeryturę w czerwcu 1991 roku.
Zajmował się przede wszystkim problemami: tolerancji społeczno-politycznej przystosowania do nasilających się przemian w ruchliwości społecznej dynamiki przemian społeczeństwa polskiego w zakresie aspiracji, potrzeb i wartości satysfakcji zawodowej i życiowej społeczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem nauczycieli.