śmiertelna dawka dla ludzi wynosi mniej niż 0,1 mg/kg masy ciała. Jeden dojrzały owocnik może zawierać 10–12 mg α-amanityny, co można uznać za dawkę kilkakrotnie przewyższającą dawkę śmiertelną. Stężenie α-amanityny w zarodnikach wynosi około 17% stężenia w owocniku. A. bisporigera zawiera również fallotoksynę, falloidynę, strukturalnie spokrewnioną z amanitotoksynami, ale uważaną za mniej trującą ze względu na słabe wchłanianie. Zatrucia odnotowano również u zwierząt domowych, w tym psów, kotów i krów.
Pierwsze udokumentowane przypadki zatruć prowadzące do śmierci po spożyciu tego grzyba miały miejsce w 1957 r. w pobliżu San Antonio w Meksyku, gdzie ranczer, jego żona i troje dzieci spożyło ten gatunek; przeżył tylko mężczyzna. Zatrucie muchomorami charakteryzuje się następującymi objawami: etap inkubacji to okres bezobjawowy, trwający od 6 do 12 godzin po spożyciu. W fazie żołądkowo-jelitowej, około 6 do 16 godzin po spożyciu, pojawiają się bóle brzucha, gwałtowne wymioty i biegunka trwająca do 24 godzin, co może prowadzić do odwodnienia i poważnych zaburzeń równowagi elektrolitowej. Te wczesne objawy mogą być związane z innymi toksynami, takimi jak falloidyna.