Podczas żadnego ze spotkań nie udało się dojść do porozumienia – Witte oczekiwał przerwania strajku, zanim strona rządowa podejmie jakiekolwiek negocjacje, zaś Chiłkow stwierdził, że nie rozumie niezadowolenia kolejarzy. Po fiasku spotkania z Chiłkowem roku petersburscy kolejarze na wiecu ogłosili przerwanie pracy. roku strajk trwał już na wszystkich rosyjskich liniach kolejowych.
Strajk był zaskoczeniem dla przywódców rosyjskich partii lewicowych i rewolucyjnych. Żadna z organizacji nie spodziewała się, iż rosyjscy robotnicy mogliby zaprotestować na taką skalę. Moskiewska organizacja bolszewików w ogóle nie zareagowała na strajk węzła kolejowego, zaś petersburska ogłosiła poparcie dla protestu dopiero roku. Bolszewicy i mienszewicy, a także eserowcy przyłączyli się do organizacji strajków, gdy protesty już trwały. W większości przypadków obie poróżnione ze sobą frakcje Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji działały wspólnie, agitując na rzecz likwidacji caratu i ustanowienia ustroju socjalistycznego. Jedynie w Wielkim Księstwie Finlandii strajk powszechny kierowany był od początku przez partie polityczne – Socjaldemokratyczną Partię Finlandii i Partię Aktywnego Oporu.