– kolejarze i około 250 tys. – przedstawiciele innych zawodów. Robotnicy organizowali protesty uliczne i demonstracje. Funkcjonowanie państwa zostało faktycznie sparaliżowane. mały|Członkowie Petersburskiej Rady Delegatów Robotniczych postawieni przed sądem po wygaśnięciu ruchu rewolucyjnego (1906) W całym Imperium Rosyjskim strajkujący domagali się likwidacji samodzierżawia, zwołania zgromadzenia konstytucyjnego, uwolnienia więźniów politycznych. Wysuwali również żądania w sferze ekonomicznej i socjalnej – oczekiwali objęcia robotników systemem powszechnych ubezpieczeń społecznych, zrównania płac kobiet i mężczyzn, wprowadzenia ośmiogodzinnego dnia pracy. Strajk popierały różne siły polityczne, o różnym stopniu radykalizmu, jednak przez cały okres protestu udało im się zachować jedność; na pierwszym miejscu stawiano postulaty walki z samodzierżawiem, wspólne dla wszystkich. W Wielkim Księstwie Finlandii, Królestwie Polskim i guberniach na ziemiach litewskich, łotewskich i estońskich strajkujący domagali się także zaprzestania polityki rusyfikacyjnej.