zapadła w śpiączkę i zmarła około 10 miesięcy po ekspozycji. Oficjalna data śmierci 8 czerwca 1997 roku to dzień odłączenia jej od aparatury podtrzymującej czynności życiowe.
Przebieg zatrucia i jego następstwa zostały opisane w literaturze medycznej jako przypadek „opóźnionej choroby móżdżku i zgonu po przypadkowej ekspozycji na dimetylortęć”. Jako istotną cechę dimetylortęci, sprzyjającą śmiertelnemu zatruciu, wskazuje się m.in. jej lipofilowość. Podkreśla się, że wiele chelatorów, w tym sukcymer, nie przenika przez barierę krew-mózg, co ogranicza ich zdolność do usuwania rtęci z tkanki mózgowej i ogranicza skuteczność chelatacji w ciężkich zatruciach z dominującymi objawami neurologicznymi.
W badaniu pośmiertnym stwierdzono nasilony zanik móżdżku i kory mózgowej, zwłaszcza kory wzrokowej. W badaniu mikroskopowym wskazywano na utratę neuronów i glejozę w korze wzrokowej i słuchowej oraz rozległą utratę komórek w móżdżku (m.in. komórek Purkiniego). Pośmiertne próbki kory mózgowej (m.in.