Kartuzja cesarska w Buxheimie (niem. Reichskartause Buxheim) – dawny klasztor kartuzów znajdujący się w niemieckiej gminie Buxheim.
Historia Około 1100 roku w Buxheim ustanowiono siedzibą kapituły, w skład której weszli dotychczasowi kanonicy kapituły katedralnej w Augsburgu i inni księża diecezjalni. Około 1300 roku wzniesiono tu kolegiatę. Pod koniec XV wieku kapituła zmagała się z kryzysem, stąd w 1402 roku prepozyt Heinrich von Ellerbach podjął decyzję o przekazaniu kompleksu zakonowi kartuzów. Sześciu mnichów sprowadzono w 1403 roku z . Istnienie placówki formalnie zatwierdzono w 1406 roku, nadano jej wówczas nazwę Domus Aulae Mariae.
Około 1450–1460 roku, pod rządami przeora Nikolausa von Giengena, kompleks rozbudowano, powstał wówczas kościół, refektarz, piwnice i młyn. Około 1485 roku kartuzja uzyskała status klasztoru cesarskiego. W latach 1505–1511 wzniesiono kaplicę św. Anny. Klasztor upadł w 1521 roku, w okresie reformacji. Reaktywowano go w 1543 roku staraniem przeora Dietricha Lohera, a mnichów sprowadzono z Niderlandów i doliny dolnego Renu. Podczas wojny trzydziestoletniej z lat 1618–1648 zakonników ewakuowano z kompleksu, który wielokrotnie plądrowano. W 1631 roku Sigmund Schalk wykonał nowy ołtarz główny.