W latach 1678–1693 i 1699–1742 zabudowania klasztorne przebudowano w stylu barokowym, pracami nad kościołem, kaplicami i biblioteką kierowali bracia Dominikus i Johann Baptist Zimmermannowie. W 1718 roku w ołtarzu głównym zainstalowano nowy obraz z wizerunkiem Najświętszej Maryi Panny pędzla Johanna Georga Bergmüllera.
W 1803 roku, w okresie sekularyzacji, podjęto decyzję o zamknięciu klasztoru, co ostatecznie nastąpiło w roku 1812, po przejściu na emeryturę ostatnich mnichów, którzy stali się księżmi diecezjalnymi. Kompleks został rezydencją grafa Waldbotta von Bassenheima. W latach 1883–1884 zlicytowano elementy wyposażenia kartuzji oraz zbiory biblioteczne. W 1926 roku, po śmierci ostatniego przedstawiciela rodu von Bassenheimów, opiekę nad zabudowaniami objął zakon salezjanów, który założył tu gimnazjum z internatem o nazwie Marianum. Uczelnia została zamknięta w 1937 roku przez władze nazistowskie, jej działalność wznowiono w 1947 roku. W 1975 roku lokalne stowarzyszenie Heimatdienst Buxheim eV otworzyło tu Muzeum Kartuzów. W 1980–1994 do klasztoru wróciły z Anglii barokowe stalle, które następnie poddano restauracji.
Galeria
Przypisy
Buxheim, Kartuzja Kategoria:Kościoły i klasztory kartuzów Kategoria:Byłe klasztory w Bawarii Kategoria:Zabytkowe klasztory w Niemczech