W 1859 roku, będąc już podpułkownikiem (niem. Oberstleutnant) został dowódcą 7. Pułku Huzarów. Dwa lata później otrzymał stopień pułkownika (niem. Oberst) oraz dołączył do korpusu adiutantów skrzydłowych (niem. Flügel-Adjutanten), będącego już królem Prus, Wilhelma. W 1864 roku objął równocześnie stanowisko dowódcy 14. Brygady Kawalerii i w następnym roku awansował na generała majora (niem. Generalmajor). Na czele 14. Brygady ruszył na wojnę z Austrią. Walczył między innymi w bitwach pod Mnichovym Hradištěm i Sadową. Po zakończeniu konfliktu został przeniesiony na stanowisko dowódcy 19. Brygady Kawalerii.
W 1868 roku został dowódcą Dywizji Kawalerii Gwardii, a w 1870 roku otrzymał awans na stopień generała porucznika (niem. Generalleutnant). Dowodząc tą jednostką podczas wojny prusko-francuskiej brał udział w starciach pod Gravelotte, Beaumont, Sedanem, Montmedy oraz w oblężeniu Paryża i bitwie pod Le Bourget. Po zakończeniu wojny pozostał na stanowisku dowódcy Dywizji Kawalerii Gwardii, ale już w 1872 roku zdecydował się złożyć rezygnację ze stanowiska, zostając adiutantem generalnym cesarza Wilhelma I. W 1873 roku objął funkcję szefa Korpusu Jegrów Konnych i na tym został mianowany generałem kawalerii (niem. General der Kavallerie) z prawem do noszenia munduru 7. Pułku Huzarów.