W 1880 roku The Pall Mall Gazette określiła '„Columbiadę”' Verne’a jako „statek kosmiczny”, co było pierwszym odnotowanym użyciem tego terminu.
Koncepcja „statku kosmicznego” (lub „statku rakietowego”) została rozwinięta w science fiction XX wieku, takiej jak Flash Gordon, jako samodzielny, prawdopodobnie napędzany rakietą, zunifikowany pojazd zdolny do osiągnięcia pozaziemskiego celu, zachowujący swoją strukturę w nienaruszonym stanie i wymagający jedynie uzupełnienia paliwa, jak samolot. Występująca w rzeczywistości technologia rakietowa nie umożliwiała tego, podczas gdy samolot wymaga ilości paliwa zajmującej stosunkowo niewielką część całkowitego rozmiaru i masy, to rakieta wymaga dodatkowo utleniacza, aby działać w próżni kosmicznej. Nie może używać powietrza atmosferycznego jako paliwa, tę funkcję spełnia paliwo o dużej objętości i dużej masie w połączeniu ze wspomnianym utleniaczem. Ponadto duża ilość energii wymagana do osiągnięcia co najmniej niskiej prędkości orbitalnej wokół Ziemi wymaga niezwykle wysokiego stosunku paliwa do suchej (konstrukcyjnej) masy pojazdu. Technologie konstrukcyjne z połowy XX wieku uniemożliwiały zbudowanie zestawu zbiorników paliwa zdolnych pomieścić wystarczającą ilość paliwa i utleniacza, aby osiągnąć wymaganą prędkość.