Pod koniec 1848 roku awansował na porucznika (niem. Premierlieutenant) i otrzymał przydział do dowództwa 10. Brygady Landwehry. W następnym roku przeniesiony do sztabu V Korpusu Armijnego, gdzie otrzymał stopień kapitana (niem. Hauptmann) w 1850 roku. Po awansie na majora w 1855 roku trafił do sztabu 10. Dywizji. Rok później został przeniesiony do sztabu 7. Dywizji. W 1857 roku przydzielony do sztabu Korpusu Gwardii. Od 1858 roku wykładał jednocześnie w Ogólnej Szkole Wojennej w Berlinie. Dwa lata później, już jako podpułkownik (niem. Oberstlieutenant) został szefem sztabu I Korpusu Armijnego. Jeszcze w tym samym roku stanął na czele sztabu Korpusu Gwardii i na tym stanowisku awansował na pułkownika (niem. Oberst) w 1861 roku.
W 1864 roku powrócił do służby liniowej i otrzymał pod swoje rozkazy 37. Pułk Fizylierów. Rok później, po awansie na generała majora (niem. Generalmajor) objął dowództwo nad 25. Brygadą Piechoty. W trakcie wojny prusko-austriackiej jego brygada weszła w skład Armii Menu, która toczyła walki nad tą rzeką, w tym w bitwach pod Kissingen i Aschaffenburgiem. Za udział w bitwie pod Würzburgiem von Kummer został odznaczony Orderem Pour le Mérite. Dowódcą 25. Brygady Piechoty pozostawał do 1868 roku, kiedy awansował na generała porucznika (niem.