Generallieutenant) i został inspektorem garnizonu w twierdzy Moguncja.
Podczas mobilizacji poprzedzającej wojnę prusko-francuską jednostki garnizonu w Moguncji zostały przekształcone w 3. Dywizję Rezerwową, na której czele stanął von Kummer. Szlak bojowy tej dywizji obejmował między innymi oblężenie Metzu oraz bitwę pod Noiseville. Pod koniec 1870 roku von Kummer objął dowództwo nad 25. Dywizją, z którą walczył pod Béthencourt i Saint-Quentin za co otrzymał liście dębu do Orderu Pour le Mérite. Wraz z podpisaniem pokoju frankfurckiego i demobilizacją armii pruskiej został dowódcą 15. Dywizji. W 1873 roku oprócz dowodzenia 15. Dywizją powierzono mu obowiązki gubernatora wojskowego Kolonii. W 1875 roku zwolniony z obu zajmowanych stanowisk i przeniesiony do korpusu oficerskiego armii w stopniu generała piechoty (niem. General der Infanterie). W stan spoczynku przeszedł w 1877 roku.
Odznaczenia Odznaczenia gen.